اونوقت يكي بياد ازاول تا آخرشو بخونه و دركت نكنه ... اونجاس كه دلت ميخواد ديگه اتفاقه مهمي نيوفته تابخواي ثبتش كني ...
تا يه چيزي ميشه كه ارزش نوشتن داشته باشه دلت پرميزنه سمته دفتر ولي ازش دور ميشي چون ديگه كسيو نداري تا براش اونا رو بنويسي ...
پس هرچيزي كه بخوايو ميتوني فراموش كني ... خيلي راحته ... فقط بايد چشماتو رو وجودت ببندي...
البته چيزي كه رو كاغذ نياد زودتر فراموش ميشه چون ديگه از يادآوريش خبري نيست ...
حالا مشكل اينجاس كه اونا باجوهر خودكار آبيه Canco رو كاغذ ريخته... مگه اينكه بسوزونمش ...
ولي اينكارو نميكنم ... چرا هم نداره ...
شايد اصلا نبايد فراموش بشه ... پس من مثله قبل ميشم ...
تو هم يه كمي بهتر شو ...
ومه
درخت سبز جوان را از نگاه پنهان كرد
چه زود فصل فرو باريد
وجاي خش خش انبوه برگ را
به برف داد
دريغ
كه آن جه برگي رنگين بود
بدل به يادي غمگين شد
چه دست سردي دارد اين فصل
ضيا موحد
نگاه شوم كلاغ سياه ...
استقامت سرو بلند ...
و خاموشي باد ...
ولي همچنان با نخي در دست انتظار بادبادكش را ميكشد ...
همه ميدانستند كه چه ميكند ولي خودش هيچ نميدانست ...
سر بالا كرد و به اطرافش نگريست! روي زمين يخ زده ي برفي كه روحي در بدن نداشت , قدم ميزد ... تصورش اين بود كه خيابان خالي ست ولي اينطور نبود ... پر بود از برف و درختان بلند قامتي كه محدوده ي خيابان را مشخص ميكردند ...
آن صحنه ي سرده زيبا در خاطرش آشنا مي آمد ...
نميدانست كجاست! با اين حال , قطعه يخ جلوي پايش را با بي رحمي خرد كرد , لبخندي زد و ادامه داد ...
انقدر تاريك بود كه بنظر نميرسيد صبح باشه ... به ساعتش نگاه كرد ... ۶:۲۷ را نشان ميداد ولي ميدونست كه ۳دقيقه جلوست بنابراين ساعت ۶:۲۴ بود ... اونجا بود كه فهميد ۶دقيقه زودتراز روزهاي ديگر اومده بيرون ... هنوز هيچ كدوم از دوستان هم سرويسيش نيومده بودند ...
دوستاني كاملا متفاوت با هم ديگر: دو دختر اول كه يكي چادري ـ كاملا از عقل معيوب ـ و ديگري دختر مغروري بود كه تنها با بعضي گرم ميگرفت ـ هردوشان بزرگتر از سنشان بنظر ميرسيدند ـ يك دومي كه رفتار زننده اي داشت و هرروز با كتوني هايش كه بندهايشان را نبسته بود و پالتوي مشكي در دست ظاهر ميشد ـ چند روز پيش دستش شكسته بود همه گمان ميكردند بند كفشش باعث شده بي افتد ـ و دو پيش كه يكي مهربان و يكي كه به كسي كاري نداشت و بقيه هم به او كاري نداشتند ، بودند .
به قول يكي از پيش ها يخ اش بود ... ميدانست همه مشتاق اند كه بدانند ديروز بالاخره چه شده ...
كلمات را بار ديگر با خود مرور كرد كه داستان ديروز را چطور تعريف كند : مامانم رفت پيش باباش آخه خانواده هامون همو ميشناسن گفت كه مزاحم دختره من شده باباهه هم گفت كه من باهاش حرف ميزنم اگه دوباره تكرار شد ازش شكايت كنيد ...
مفيد بود و مختصر ...
آه راستي يادش رفت كه در پايان بايد لبخندي كمرنگ بزند و با افتخار بگويد : گفته بودم بيچارش ميكنم ...
دوستان به آغوش کشیدنش ... نگاه سرشار از تعجبشان را از هم برنمیداشتند ... .ا. بی صدا اشک میریخت ...
ناظم از دور دیده و به همین دلیل گفت و گو به داخل کلاسی خالی کشیده شد ... کلاسی که مطعلق به پیش ها بود و آنها دو شنبه ها تعطیل اند ... .ا. آرام تر شده بود ... حال زمان پرسش از او بود ...
- : مگه چیکار کرد؟
-: بهت چی گفت؟
-: چی از جونت میخواد؟
- : صدام زد گفت میخواد یه دفتر بهم بده ... از دیشب هی داشت زنگ میزد هروقت اینطوری میکنه یعنی میخواد بیاد . مامان گفت یه بار دیگه اومد ٬بهم بگو خودم پدرشو درمیارم ولی من احمق نگفتم ... گفتم مگه بیکاره ساعت ۶ صبح بکوبه این همه راهو بیاد تا خونمون؟
من نرفتم ببینم چیکار داره ... یه ربعی که گذشت ٬شروع کرد دادو بیداد کردن ... که چرا تو انقدر مسخره ای و ... من اومدم تا اینجا که توی بیشعور به من محل نذاری ؟ منم کلی التماسش کردم که بره ولی نرفت ... گفتم داری آبرومو میبری ولی گفت خودت همینو میخوای ... رفت ولی گفت ظهر منتظرمه و دست از سرم بر نمیداره ...
-: حالا دفتره چی بود ؟
-: نمیدونم بیا اینه ...
دفتری بود با طرح رنگین کمان ازین مدلهایی که دخترها میپسندند و مثله پاپکو ها برای باز کردنشون باید اول دکمشونو باز کنی ...
نوشته های داخلش چیزی نبود جز عاشقانه هایی برای .ا. ... دفتر را بست ...
-: حالا میخوای چیکار کنی ؟ خب احمق همون موقع که صدات کرد میرفتی ببینی چی میگه که سگ نشه ...
-: واسه چی میرفتم ؟ من حرفی باهاش نداشتم ...
-: ظهر بیا با منو بابام بریم ٬ میرسونیمت دره خونتون ... باشه؟
-: باشه ٬ به مامانم میگم تا ازش شکایت کنه ... بیچارش میکنم
-: حالا بهتری؟
-: آره دیگه بریم سر کلاس !
و زمانی که در کلاس را باز کردند :
معلم : یه راست برید دفتره ناظم ... غیبت خوردید
ادامه دارد ...
در من می آیی. بلورین
لرزان...
یا ناراحت ... از زخمی که برتو زده ام
یا سرشار از عشقی که به تو دارم ....
چون زمانی که چشم میبندی بر
هدیه ی زندگی که بی درنگ به تو بخشیده ام ...
عشق من ...
ما همدیگر را تشنه یافتیم
و سر کشیدیم هر آنچه که آب بود و خون
ما همدیگر را گرسنه یافتیم ...
و یکدیگر را به دندان کشیدیم ...
آنگونه که آتش میکند
و زخم بر تنمان می گذارد
اما در انتظاره من بمان
شیرینی خود را برایم نگهدار
من نیز به تو گل سرخی خواهم داد ...
داشتم به اين فكر ميكردم كه چقدر شرايط عوض ميشه و آدما تغيير ميكنن همه ميگن گذشت زمان باعث تغيير همه چيز ميشه ولي گذشت زمان هم نميتونه بعضي چيزارو عوض كنه چون خودمون نميخوايم عوض بشن ... آدما تغيير كردنشونو گردن زمان ميندازن ولي اگه نخوان تغيير كنن هيچوقت تغيير نميكنن ...
خيلي وقته كه خودمو شناختم اينكه كي هستم ! چي هستم و ميخوام چي و كي باشم ! خودمو باكسي مقايسه نميكنم نه كه فكر كنين كسي رو درحد خودم نميدونم كه بخوام خودمو باهاش مقايسه كنم نه اينطوري نيست مسئله اينجاس كه هركس شرايط و ويژگياي خودشو داره و درست نيست با بقيه مقايسه بشه درستش اينه كه با گذشتش سنجيده بشه البته اين نظر شخصيه منه بايد تغييراتو درنظر بگيريم مثلا رشد نوزادا توي روزاي اول تولدشون واقعا چشم گيره شما وقتي بعداز يه مدت دوباره ميبينيدش ميگيد واي چقدر بزرگ شده - براي مثال ماه پيش – خيلي كوچيك تر از اين بود
حالا اين همه مقدمه چيدم كه بهت بگم وقتي با يه سال پيش مقايست ميكنم ميبينم خيلي عوض شدي ... خيلي عوضي شدي ... ميدوني چيه فقط يه چيزي ميمونه كه بهت بگم : عزيزم تف به ذات كثيفت ...
- بخشيد آقا! شما روزي چند تا سيگار ميکشين؟
- منظور؟
- منظور اينکه اگه پول اين سيگارا رو جمع ميکردين، به اضافهي پولي
که به خاطر اين لامصب خرج دوا و دکتر ميکنين، الان اون هواپيمايي
که اونجاست مال شما بود!
- تو سيگار ميکشي؟
- نه!
- هواپيما داري؟
- نه!
- به هر حال مرسي بابت نصيحتت؛ ضمناً اون هواپيما که نشون دادي مال منه
